Niks gaat zo als het "hoort" te gaan. Ik ben afgekeurd als verpleegkundige, dus de vernieuwde Florance Nightingale zal ik niet worden. Ook gezien mijn big-registratie straks zal komen te vervallen.
Ik ben 5 jaar kwijt en waarschijnlijk worden dat er nog wel meer. Mijn "oude" leven zal ik denk ik niet meer terug zien. En als ik die terug krijg, zal het niet doorgaan waar ik gebleven was. Ik ben dan geen 22 meer, maar ergens rond de 30 en dat is een groot verschil. Ik wilde dat ik kon vasthouden en blijven leven in gedachte en herrinneringen, maar dat is niet hoe de echte wereld draait. Ik zal moeten loslaten en de veranderingen accepteren.
Ik blijf tegen mezelf zeggen accepteren dat ik ziek ben, is niet opgeven en toegeven aan mijn ziekte. Eerlijk gezegd ik weet niet of ik die strijd ooit kan opgeven.
Ik ben jong ik hoor 10.000 dingen tegelijk te doen. Leuke dingen te doen, het laat maken met vriendinnen, zonder daar een week voor te moeten boete.
Ik voel me zo bedrogen.
