Ik stap uit bed en loop naar de keuken, zet de oven aan en haal de pizza uit de vriezer en zet hem in de voorverwarmde oven. Om energie te besparen heb ik een krukje voor de oven gezet.
Starend naar de pizza, zie ik langzaam de pizza veranderen en een mooie goude gloed krijgen. M'n gedachte dwaalt af, ik denk na over de relaties die ik nu heb. En voel me enigszins voldaan. Dan gaan mijn gedachte uit naar mezelf als verpleegkundige en waar ik nu had kunnen staan in mijn carrière. Denkend aan hoe ik nu om ga met de situaties waar ik me in bevind concludeer ik dat ik een goede leidinggevende geweest zou zijn. Een goede begeleidster of opleidster.
Het voelt goed en tevreden.
Ondanks dat ik misschien geen 40 uur heb kunnen werken en me niet op een afdeling heb kunnen ontwikkelen, ben ik, mezelf wel blijven ontwikkelen. En heb mijn kwaliteiten een andere invulling gegeven.
Mijn familie en vrienden wenden zich naar mij voor advies en hulp. Vaak ook op medisch gebied, of zelfs het bespreken van patiënten of hulp bij het studeren.
Dit realiserend, vind ik dat ik het nog best goed doe en ook nog werkelijk als functionerend persoon gezien word.
Het is fijn om te merken dat ondanks dat ik weinig actief deel uit kan maken van de maatschappij, ik er nog wel toe doe voor andere mensen.
