In mijn gedachte ben ik blijven stilstaan op 22- 23 jaar oud, bij de "ik" voordat ik ziek werd. Bij een persoon die vol in het leven kon staan, altijd druk was en met liefde haar vak uit oefende.
Als je chronisch ziek bent, en er geen reguliere behandeling voor je is om je te genezen, blijft je leven in zekere zin ook stil staan.
Want de persoon waar je al die jaren aan gewerkt hebt, die je, je hele leven hebt ontwikkeld blijft achter op de plek waar je ziek geworden bent.
Je kan niet meer mee komen met de maatschappij, de maatschappij is te druk en gaat veelte snel. Je kan alleen nog maar op je eigen snelheid. En door het gebrek aan energie en alle bijkomende klachten ligt dat tempo een stuk lager, waardoor het je buitensluit.
Het is je lichaam die het niet meer aankan, het is je lichaam die je in de steek laat. Om wat voor reden dan ook. Je kan niet meer doen wat je zo graag deed of wat je graag had willen doen.
Waardoor je langzaam het vertrouwen verliest in je eigen lichaam. En dan is en blijft het de kunst om er toch positief mee om te blijven gaan. Om niet in de stress te schieten bij ieder symptoom, leren om jezelf gerust te stellen en de nodige acties te ondernemen.
Maar naar de buitenwereld toe, voer je toch elke keer een soort toneelstukje op. Want je wilt niet elke keer de "zieke" zijn, je wilt je ook wel eens normaal voelen. En omdat de sociale contacten al zo nihil zijn, wil ik er toch wat gezelligs van maken. ook even lachen of vertellen wat ik heb gezien of heb mee gemaakt.
Doorgaans ben ik al zo afhankelijk van mijn partner, dat ik ook weleens het gevoel wil hebben op mijn eigen benen te staan. Ik heb altijd het idee dat hij een kar voorttrekt samen met een manke. Eentje die nog moet leren hoe deel uit te maken van de vooruit gaande kar. Wat niet alleen zwaar voor hem, maar ook moeilijk is voor mij. Ik heb geen goede draagkracht meer. Alles is veranderd.
Het is alsof je iemand verliest, en je moet het hele rouwproces door om het uiteindelijk te kunnen verwerken. Alleen in dit geval verlies je, jezelf, en er komt een nieuwe "ik" voor in de plaats. Eentje die een nieuwe, andere plaats krijgt in de maatschappij. Eentje die een nieuwe manier moet vinden om zich te blijven ontwikkelen en het beste uit zichzelf te blijven halen.
Je moet wennen aan dit idee en aan je nieuwe zelf. Je moet je nieuwe zelf toestaan om deel uit te maken van je leven. Uiteindelijk zal je moeten accepteren dat het leven dat jij had gepland niet meer zal gebeuren en er een ander soort leven op je wacht.
Je ziet als buitenstaander misschien niet dat ik ziek ben of waar ik dagelijks mee te kampen heb, maar dat wil niet zeggen dat het er niet is.
