Trots

Ik weet we zitten al in september, maar toch begin ik met mijn goede voornemens voor het jaar 2016 of zelfs nog eventjes er voor.
Op het huwelijksfeest van mij opa en oma (zomer 2015) kwam er iemand naar me toe en zei; het jaar van je 29ste levensjaar zal verandering voor je mee brengen. Wat het precies voor me betekende wist ze niet, maar ze voelde het.
Met die hoop ben ik mijn 29ste jaar ingegaan.
Januari 2016 had ik het goede voornemen te stoppen met alle medicijnen en supplementen die ik de heledag door gebruikte om rechtop te blijven staan. Ook daaraan begon ik met goede hoop.
Langzaam alles afgebouwd, toen alleen nog de zenuwpijnstiller. Daar zag ik wel even tegen op, had het al eerder geprobeerd en dat was goed mis gegaan. Maar standvastig als ik ben, toch weer geprobeerd. Weer ging het mis, de pijn was erger als te voren en ik lag goed ziek in bed. Medicatie opnieuw gestart en wachten tot het weer beter gaat.
Langzaam na een aantal maanden beginnen de klachten te verminderen en ik krijg alles weer onder controle.
Toch zit het me niet lekker, die pijnstiller moet er ook af. Ik heb een grote kinderwens en dit medicijn is giftig voor de ongeboren vrucht. Dus hoe dan ook moet ik er van af.
Bij de gedachte alleen al zakt de moed me in de schoenen.
In overleg met de huisarts besloten het toch weer te proberen en dan nu veel langzamer en afbouwen met kleinere hoeveelheden.
In 6 weken tijd heb ik afgebouwd met alle ellende van dien. Elke capsule lyrica die eraf ging, zorgde ervoor dat ik misselijk werd en geen hap door m'n keel kon krijgen. Ik voelde me lamlendig en grieperig en elke keer als ik me net weer wat beter voelde ging de volgende capsule eraf.
Toch heb ik door gezet! Ondertussen ben ik ongeveer 1 maand medicijn vrij!  De " ontwenningsverschijnselen" verdwijnen gelukkig steeds meer en de pijn  is goed onder controle te houden met brufen of naproxen, welke ik alleen gebruik als de pijn  niet meer te houden is.
Toch wil ik wel hard op zeggen dat ik trots op mezelf ben, dat ik het toch heb door gezet en geluisterd heb naar m'n hart en gevoel. Ik was ontzettend bang om af te bouwen, maar ik was alle rommel in m'n lichaam zo zat dat dit de enige oplossing was.
Gelukkig ben ik nogsteeds redelijk stabiel, ik heb het voor mij doen erg druk gehad de laatste tijd en loop ook snel tegen mijn grenzen aan. Grenzen die ik nu goed aanvoel, maar wel snel bereik. De tijd waarin ik echt activiteiten kan ondernemen is kort, maar ik doe het wel en geniet er van. Ondanks dat het wel betekend dat ik voor en na de activiteit in bed moet rusten.
Toch kan ik zeggen dat er een heleboel veranderd is het afgelopen jaar. Ik ben veranderd, ook in omgang met mijn ziekte en in de acceptatie van mezelf.
Ik ben er nog niet, en ik zal goed moeten blijven luisteren naar mijn gevoelige lichaam, maar ik ren niet meer tegen de muur aan. Ik ga er eindelijk omheen...