Hoop

Ieder positief licht puntje dat in mijn leven voorbij komt, pak ik aan. Ik pak het vast met beide handen.
Ieder licht puntje geeft nieuwe hoop, hoop om beter te worden. Hoop dat ik een nieuw hoofdstuk kan openen en dit hoofdstuk kan sluiten.
De laatste tijd ben ik beter naar mezelf gaan kijken. Vragen voor mezelf gaan beantwoorden.
Ik heb mezelf geleerd om te stoppen met rennen. Rennen tegen die hele grote muur, waar ik toch niet doorheen kan. En het heeft me rust gebracht.
Naast het ziek-zijn ben ik steeds bezig geweest met het overtuigen van anderen. Ik probeerde andere te laten begrijpen wat er met me aan de hand is.
Ondanks al die inspanning, vanuit mijn kant, zag een ander het vaak als nog niet in. Dit kost zoveel energie en pijn, dat het, het niet waard is. Langzaam maar zeker heb ik deze strijdbijl ook begraven.
Gelukkig ben ik altijd positief, waardoor ik altijd wel ergens hoop zie en vind. Hoop dat me op de been houdt en me kracht geeft om door te gaan.
En telkens als ik dreig op te geven verschijnt er iets nieuws, waardoor ik weer even verder kan.
Het zorgt ervoor dat ik ondanks alles dankbaar kan zijn en toch van de kleine dingen die ik nog kan, kan genieten.
Wijze raad en woorden die vandaag op mijn pad kwamen, lieten me in zien dat ondanks dat ik dit gedwongen pad moet bewandelen, er nog heel veel mogelijkheden zijn om een mooi betekenisvol leven te hebben. Waar bij ik nog steeds mensen kan helpen.
Nu aan mij de taak om daar verder aan te werken en ook mijn dromen werkelijkheid te laten worden.