Een leven waarin al mijn dromen en ambities tot uiting komen.
Maar ik wil jullie niet laten zien en zal jullie ook nooit laten merken hoeveel moeite dit me kost. Want ik wil het niet laten merken.
Ik moet ( van wie? ) mijn lijden in stilte en met opgeheven hoofd dragen.
Ik wil niemand tot last zijn met mijn zorgen en lasten.
Laat me maar vallen, ik sta wel weer op. Ik ben sterk en ik kan het wel zelf.
Toch zijn er tijden dat ik mezelf geen bescherming meer bied, dan zit ik er doorheen en ben ik moe tot op het bot.
Soms dreig ik op te geven ook al zien jullie dat niet.
Toch vind ik altijd ergens weer de kracht om door te gaan met mijn gevecht.
Als ik mijn last zou laten vallen en het andere op zou vallen. En ik zou zien hoeveel verdriet het andere doet, zou mijn last dubbel zo zwaar zijn voor mij. Hoewel je, jouw lasten over mij, altijd met mij mag delen.
Toch ben ik blij, ondanks dat ik niet steeds opgevangen wil worden, er toch altijd iemand is om op terug te vallen.
