Mijn verhaal

Het Begin

Ik ben altijd gezond geweest, mijn hele leven. Tuurlijk ben ik net als ieder ander wel eens verkouden of grieperig, maar nooit dit. Nooit langer dan maximaal 2 weken.

Ik had een druk, sociaal leven, zoals iedere jongvolwassenen dit heeft. 

School, werk, leuke uitjes met vriendinnen. Alles ging goed, zoals gepland. Maar ja, wat ik nu ondertussen wel geleerd heb is dat planningen grof verstoord kunnen worden en zelfs geheel van de baan geveegd kunnen worden.

Het is alweer 6 jaar geleden dat ik derde jaar HBO-verpleegkunde student was. Dit jaar zou ik beginnen met mijn stage en afsluiten met colleges. Ik had het al helemaal bedacht; mijn eerste echte ziekenhuis stage en daarna de minor. Ik had er echt zin in!

Mijn stage ging goed en iedereen was vol lof! Deze stage ging ik zeker weten halen!

Ik kreeg na de eerste stage week een vrij complexe patiënt toebedeeld, om eigenlijk samen

met mijn begeleider te verplegen. Mijn begeleider is de eerste keer niet met mij meegegaan

naar de patiënt. Hij heeft mij alleen gevraagd deze te verzorgen, zonder verdere informatie.

Hieronder een korte introductie refererend naar mijn patiënt als meneer X. 

Meneer X werd verpleegd op afdeling cardiologie door status na reanimatie, urosepsis

( bloedvergiftiging door een urinewegontsteking ), gevensterde tracheostoma met kunstneus

( buisje in de luchtpijp ). Hierbij heeft meneer X een PEG-sonde ( dun slangetje in de maag

waardoor vloeibare sondevoeding wordt toegediend ), een verbod op orale voedselinname

door kans op verslikken, een katheter ( CAD ), meneer X wacht op een behandeling voor

een implanteerbare cardioverter-defibrillator ( ICD, inwendige defibrillator ) en heeft hierbij

contactisolatie vanwege een besmettelijke longbacterie (de naam van deze bacterie is mij

niet meer bekend).

Alleen dit laatste was toen nergens terug te vinden. Aan de deur hing geen bordje

 "contactisolatie" en er was geen persoonlijke bescherming bij de kamer. Tevens heeft

niemand van de verpleging/ stagebegeleiding mij er op geattendeerd dat er voor deze patiënt contactisolatie gold. Hierdoor ben ik onbeschermd de kamer binnen gegaan en heb zo de

hele ADL-zorg ( algeme dagelijkse lichamelijke zorg ) verleend, inclusief de verzorging van

de tracheostoma, wat gezorgd heeft dat ik een openverbinding heb gehad met de longen van

meneer X.

Toen ik klaar was en de kamer uit kwam, zag mijn collega dit, wat voor hem even schrikken was. Hij hing snel de bordjes aan de deur en legde de persoonlijke bescherming snel terug. En niet geheel onbelangrijk; hij noteerde het ook meteen groot in de patiëntenstatus.
Tegen mij zei hij: even goed met alcohol je handen desinfecteren dan is het wel goed zo.

Nou mooi niet dus!
Twee weken later werd ik toenemend benauwd en mijn longen deden pijn.
De huisarts constateerde een longontsteking! Antibiotica sloeg niet aan en de bacterie verhuisde van mijn longen naar mijn hartspier en mijn gewrichten.
Eindstand: mijn hart maakte 180 slagen p/m en ik kon niet meer op of neer door de pijn in mijn gewrichten.

Sinds deze opgelopen infectie is niks meer hetzelfde. Mijn immuunsysteem is chronisch actief, ik heb chronisch pijn vooral in mijn gewrichten en zenuwen, enorme last van mijn maag/darmen, neurologische verschijnselen ( problemen met het verwerken, rangschikken en terughalen van informatie; praktische afasie ( verkeerde woorden gebruiken ), afwijkingen in de zintuiglijke waarneming, bv. problemen met ruimtelijke oriëntatie, wazig zien

(onvermogen te focussen), ataxie( coördinatiestoornis ), loop infectie na infectie op en ik ben ontzettend moe.

Aan het begin bleef ik plannen voor de toekomst en mijn dromen na streven.
Ik MOEST mijn diploma halen, ik MOEST verder studeren, ik MOEST werken, een carrière maken, een gezin stichten. Alles erop en er aan!

Want ja dat is toch de mentaliteit die je al die jaren gehanteerd hebt. Ik ben perfectionistisch en een streber. Zorg dragen voor andere zit in mijn karakter, dus het was een grote omslag die ik voor mijzelf heb moeten maken.

Nu na 6 jaar begin ik eindelijk te leren dat ik per dag MAG plannen en dat ik niet verdrietig moet zijn als zelfs die planning niet lukt.
Ik plan nog steeds, elke dag bedenk ik; oké vandaag doe ik de volgende dingen. En aan het einde van de dag mag ik blij zijn dat ik überhaupt 1 ding van mijn lijstje heb gedaan.

Mijn dromen zijn er nog, maar ze staan in de hoek, alsof ze straf hebben.
Soms maak ik nog plannen om ze op korte termijn na te streven, alleen roept de realiteit me terug, waardoor ze nog verder weg lijken.Ik ben nu al zo lang ziek, alleen heb ik dit nooit geaccepteerd of erkend.

Ik ben niet ziek en morgen is alles anders. "Morgen ben ik weer beter", zo ga ik elke avond slapen.
Als ik aan andere vertel over mijn ziekte, praat ik er makkelijk over, alsof het niks is. Alsof ik een patiënt voorleg tijdens de artsenvisite, alsof ik mijn eigen patiënt op de afdeling ben. 

Aan de ene kant wel jammer dat ik niet bij mezelf op de afdeling leg, misschien had ik dat toch dat kleine verschil kunnen maken.