De afgelopen tijd leek het allemaal de goede kant op te gaan. Ben inmiddels zo een twee maanden gestopt met mijn medicijnen. En ondanks alle ongemakken die het met zich mee heeft gebracht voelde ik me toch een stuk prettiger. Het heeft mentaal veel kracht gegeven. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik er lichamelijk niet echt vooruit op ben gegaan. Ik ben veel sneller moe, en heb mijn grenzen sneller bereikt. Wat wel fijn is, is dat ik mijn grenzen sinds tijden weer echt voel. Mijn zenuwen zijn niet meer verdoofd en ik kan dus niet zomaar doorgaan.
Toch voel ik me de laatste dagen niet prettig. Ik ben extreem vermoeid, snel benauwd en loop de hele dag met pijn.
Doordat ik de afgelopen tijd redelijk stabiel ben geweest, was er echt weer iets in me dat zei; zie je nou wel aan alles komt een einde.
Maar jammergenoeg lijkt dat einde weer ver te zoeken.
Ik wil zo graag, zo veel..... En eindelijk lijkt alles dichterbij te komen. En dan wordt je weer met je neus op de feiten gedrukt.
Het was vandaag weer zo duidelijk, hoe erg ik hulp en zorg nodig heb.
En begrijp me niet verkeerd, ik ben redelijk zelfstandig, maar toch kan ik het niet alleen.
En dat frustreert, maakt bang, boos en verdrietig.
Ik ben niet meer de oude ik, maar waarom verlang ik er onbewust zo naar. Ik had al plaatst gemaakt voor de nieuwe ik. De nieuwe ik met andere ontwikkelingen in haar leven.
En op dat moment, terwijl alle hersenspinsels door mijn hoofd bleven gaan, appte die ene vriendin van zo ver weg. En zij wist precies de juiste woorden te zeggen.
Ze had gelijk! Met alles wat ze zei! Hoe ik ben, wat mijn eigenschappen zijn en hoe ik er toe doe.
Niemand weet hoe en wat ik voel, hoe veel pijn ik heb op de dag.
En zij zei me dat niemand het kan weten, en het zich alleen maar kan bedenken.
Mijn buitenkant is misleidend voor wat er zich in mijn lichaam afspeelt.
Als ik straal betekent het niet automatisch dat alles oké is.
Haar woorden hebben me gebroken en laten huilen. Vervolgens wist ze precies het juiste te zeggen om me boven de grond op te vangen en me weer positief overeind te zetten.
Het geeft weer houvast om te blijven vechten. En geduld te hebben met alles wat nog komen zal.
