Blij of toch een beetje verward

Na lang, lang volhouden en blijven mailen en bellen, heb ik het eindelijk voor elkaar.
Ik heb 6 jaar lang proberen te achterhalen met welke longbacterie ik toen in aanmerking ben gekomen. Het ziekenhuis waar ik stage liep weigerde constant mij te helpen. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd om uiteindelijk te horen te krijgen: " sorry, erg vervelend dat u na de longontsteking niet meer beter geworden bent. Wij kunnen u helaas niet helpen."
Totdat ik na mijn laatste poging plots een mail terug kreeg van de jurist van het ziekenhuis!!!!
Ik schrok me dood. Ik dacht ojee wat nu??? Hij vroeg of ik hem wilde bellen dus dat deed ik ook.
Na in meerdere telefoongesprekken uitgelegd te hebben wat er is gebeurt en hoe ik er nu voor sta, kreeg ik eindelijk een akkoord!
Het ziekenhuis is akkoord gegaan met mijn verzoek, ik mag weten welke bacterie de patiënt bij zich droeg tijdens mijn onbeschermde contact.
Na een hoop zoeken, bellen en allerlei  omwegen heb ik laatst uiteindelijk een brief ontvangen met daarin de naam van het beestje " pseudomonas aeruginosa ".  Ja, een echt resistent rot beest, maar wat nu?
Ik had verwacht dat er een last van mijn schouders zou afvallen. Dat alles op zijn plek zou vallen.
Alleen dat gebeurde niet. De immunoloog wilt geen verder onderzoek doen, ik moet het accepteren dat het zo is en daar moet ik aan werken. Ik moet de oorzaak laten varen.... Die woorden stelde me zo teleur. Was al dat harde werk dan voor niets geweest?
En waar ben ik dan in hemelsnaam al die jaren mee bezig geweest? Volgens mij is dat het leren accepteren. Zoals ik al eerder schreef, het accepteren van de " nieuwe ik".
Ik barst van de vragen, alleen was de verbinding allang verbroken, de immunoloog wilde geen verdere vragen beantwoorden, er zou toch niets mee gedaan worden.
De blijdschap en zenuwen die ik voelde op het moment dat ik hoorde dat de uitslag binnen was, was in één klap weg!
Daar zat ik dan verslagen, niet wetende of ik wilde huilen of toch blij moest zijn. Verward opende ik Google en begon informatie te zoeken. Er moest toch ergens een antwoord staan dat alles goed zou maken. Het enige wat Google toonde was oppervlakkige informatie die aangaf dat dit beest alles overleefd. Toch blijft de vraag zit hij er nog? Of heeft hij alles kapot gemaakt en is 'm daarna gesmeerd?
Het heeft ook echt even tijd nodig gehad om dit te verwerken. Het een plaats te geven.
Ik heb me voorgenomen om me te richten op mijn revalidatie. Ik zou heel graag laten uitzoeken hoe het precies zit, maar al dat strijden kost me te veel energie die ik niet heb. Uit gaan van mijn eigen gevoel werkt tot nu toe het beste. Ik ken mijn lichaam en ik voel de pijn en narigheid.
Met een beetje steun en gedachte wisseling van buitenaf kom ik een heel eind.
En ik zie het zo, iedere procent dat het beter gaat is er één!  Misschien kom ik nooit meer op de 100, maar wie weet word het ooit stabiel.