Een leven waarin al mijn dromen en ambities tot uiting komen.
Maar ik wil jullie niet laten zien en zal jullie ook nooit laten merken hoeveel moeite dit me kost. Want ik wil het niet laten merken.
Ik moet ( van wie? ) mijn lijden in stilte en met opgeheven hoofd dragen.
Ik wil niemand tot last zijn met mijn zorgen en lasten.
Laat me maar vallen, ik sta wel weer op. Ik ben sterk en ik kan het wel zelf.
Toch zijn er tijden dat ik mezelf geen bescherming meer bied, dan zit ik er doorheen en ben ik moe tot op het bot.
Soms dreig ik op te geven ook al zien jullie dat niet.
Toch vind ik altijd ergens weer de kracht om door te gaan met mijn gevecht.
Als ik mijn last zou laten vallen en het andere op zou vallen. En ik zou zien hoeveel verdriet het andere doet, zou mijn last dubbel zo zwaar zijn voor mij. Hoewel je, jouw lasten over mij, altijd met mij mag delen.
Toch ben ik blij, ondanks dat ik niet steeds opgevangen wil worden, er toch altijd iemand is om op terug te vallen.
Als oude klant ( lymfeklierkanker/oogmelanoom/prostaatkanker) van BB hoorde ik een paar maanden geleden jouw verhaal voor het eerst. Daarna via Ronald de url gekregen en na het lezen was ik er stil van. Jong, levenskrachtig, vol goede moed....ja ja, de buitenkant. Uiteindelijk ben jij het die dit drama met je meedraagt en er mee moet zien te dealen. Wat ik lees.....petje af....je kan het!!!!
BeantwoordenVerwijderenHey Maaike, vorige week met mijn ouders bij de BB hal geweest. De laatste keer dat ik je zag was samen met mijn vrouw bij de vu... best een tijd geleden alweer. Je vader vertelde me van je blog dus ik ben hem gaan lezen.
BeantwoordenVerwijderenIk schatte zo in dat het prettig was om te reageren via de pc, zodat je zelf kan weten wanneer je dit leest.
Ik wilde je alleen laten weten dat ik aan je denk!
Liefs, Miriam van Tunen
Hoi Miriam, Zeker alweer een tijd geleden. Ik hoop dat je dit bericht ook leest, want weet niet hoe ik anders contact met je kan opnemen.
VerwijderenDankje voor je lieve bericht!