Valstrik

Soms denk ik had ik maar een gebroken been. Dat had zo veel makkelijker geweest. Dan ziet iedereen wat er mis met je is, en men kan zich ook inbeelden dat je pijn hebt. Want je hebt nota bene een botbreuk,
Bij mij zie je niks aan de buitenkant, de meeste zien een leuke jonge gezonde vrouw en laten zich misleiden door mijn uitstraling.
Terwijl als ik zelf in de spiegel kijk, ik zie hoe slecht ik eruit zie. Mijn huid is grauw, ik heb wallen tot aan mijn kin en zie er vermoeid uit.
Ook de personen uit mijn naaste omgeving zien vaak niet hoe het gaat. Hoe ver ik nog kan gaan. Het heeft voor hun ook lang geduurd voordat zij konden zien als ik mijn grenzen overschreed of als ik me een dag niet goed voel. Maar als nog is het moeilijk voor hun. Het is moeilijk te bevatten als ik een hele week rust heb gehad en dan toch veel pijn heb en bijna niks kan doen.
Waarom is er pijn? Ook al heb ik geen drukte gehad. Hoezo is er uitputting? Zelfs al heb ik net een hele nacht geslapen. Er zijn zoveel vragen onbeantwoord.
Ik ben net van huisarts overgestapt, omdat ik het idee had niet verder te komen en geen oplossing kreeg bij mijn klachten. Nu ben ik net voor de derde keer bij mijn nieuwe huisarts geweest, en het verveelde is dat deze huisarts mij niet kent, hij weet niet hoe ik ben of wie ik ben. Het voordeel van mijn vorige huisarts is dat hij mij kent en mijn situatie vanaf dag 1 heeft meegemaakt, Het kost nu zo veel moeite om mijn nieuwe huisarts uit te leggen hoe mijn situatie er voor staat, hoe ik lichamelijk ben, wat ik wel en niet kan.
En dan heb ik nog de pech dat je eerst door mijn verschijning moet heen prikken. Ik kom netjes met een lach de spreekkamer in, en ik kan je precies uitleggen wat er aan scheelt ( dat ik daarna de rest van de dag moet rusten is een tweede en dat ziet de huisarts niet ).
Daarom blijf ik erbij dat iemand beter een gebroken been kan hebben, dat is zo veel makkelijker voor de wereld om je heen. Wat op zijn beurt weer zo veel makkelijker is voor jezelf.
Nu begrijpt zeker 95% van de mensen in mijn omgeving niet wat er met me aan de hand is. En dan de eeuwige vraag, waarom doet niemand er iets aan voor je? En als ik dat vertel dat ze dat simpelweg niet kunnen, is het ongeloof nog groter,
Sowieso zou het voor mij ook een stuk makkelijker zijn geweest als ik vanaf het begin antwoord gehad zou hebben op mijn vragen, en niet constant afgepoeierd zou worden met "uitzieken". Ik ben ondertussen als 6 jaar aan het "uitzieken".
Ik denk dat de artsen zich niet moeten laten misleiden door bijv, een jonge leeftijd of een gezond uitziende jonge vrouw. Ook bij jonge mensen kan het mis gaan. Ook jonge mensen kunnen soms een extra steuntje nodig hebben om een virus/ bacterie te boven te komen. Soms is het belangrijk om goed te luisteren en om door de regels heen te lezen.
Er zou zo veel voorkomen kunnen worden. Want ik denk dat mijn situatie nu, niet nodig had geweest, als ze maar beter zouden luisteren.