Het is alweer 5 jaar geleden dat ik derde jaar HBO-verpleegkunde student was. Dit jaar zou ik beginnen met mijn stage en afsluiten met colleges. Ik had het al helemaal bedacht; mijn eerste echte ziekenhuis stage en daarna de minor. Ik had er echt zin in!
Mijn stage ging goed en iedereen was vol lof! Deze stage ging ik zeker weten halen!
Ik kreeg meteen een vrij complexe patiënt toebedeeld (even een korte introductie refererend naar mijn patiënt als meneer X.)
Meneer X ligt op afdeling cardiologie door status na
reanimatie, urosepsis/gevensterde tracheostoma met kunstneus.
Hierbij heeft meneer X een PEG-sonde, een verbod op orale
voedselinname door kans op verslikken, een katheter ( CAD ),
meneer X wacht op een behandeling voor een implanteerbare
cardioverter-defibrillator ( ICD ) en heeft hierbij contact isolatie vanwege een besmettelijke longbacterie.
Alleen dit laatste was toen nergens terug te vinden. Aan de deur geen bordje "contactisolatie" en er was geen persoonlijke bescherming bij de kamer.
En ik ben onbeschermd naar binnen gegaan en heb zo de hele ADL-zorg verleend!
Toen ik klaar was en de kamer uit kwam, zag mijn collega dit, wat voor hem even schrikken was. Hij hing snel de bordjes aan de deur en legde de persoonlijke bescherming snel neer. En niet geheel onbelangrijk; hij noteerde het ook meteen groot in de patiëntenstatus.
Tegen mij zei hij: even goed met alcohol je handen desinfecteren dan is het wel goed zo.
Nou mooi niet dus!
Twee weken later werd ik toenemend benauwd en mijn longen deden pijn.
De huisarts constateerde een longontsteking!
Antibiotica sloeg niet aan en de bacterie verhuisde van mijn longen naar mijn hartspier en mijn gewrichten.
Eindstand: mijn hart maakte 180 slagen p/m en ik kon niet meer op of neer door de pijn in mijn gewrichten.
Sindsdien is niks meer hetzelfde, ik loop infectie na infectie op, mijn immuunsysteem ligt plat, ik heb chronisch pijn vooral in mijn gewrichten, enorme last van mijn maag/darmen, neurologische verschijnselen ( problemen met het verwerken, rangschikken en terughalen van informatie; praktische afasie, afwijkingen in de zintuiglijke waarneming, bv. problemen met ruimtelijke oriëntatie, wazig zien (onvermogen te focussen), ataxie) en ik ben ontzettend moe.
Aan het begin bleef ik plannen voor de toekomst en mijn dromen na streven.
Ik MOEST mijn diploma halen, ik MOEST verder studeren, ik MOEST werken, een carrière maken, een gezin stichten. Alles erop en er aan!
Nu na 5 ja begin ik eindelijk te leren dat ik per dag MAG plannen en dat ik niet verdrietig moet zijn als zelfs die planning niet lukt.
Ik plan nog steeds, elke dag bedenk ik; oké vandaag doe ik de volgende dingen. En aan het einde van de dag mag ik blij zijn dat ik überhaupt 1 ding van mijn lijstje heb gedaan.
Mijn dromen zijn er nog, maar ze staan in de hoek, alsof ze straf hebben.
Soms maak ik nog plannen om ze op korte termijn na te streven, alleen roept de realiteit me terug, waardoor ze nog verder weg lijken.
In 2010 ben ik gediagnosticeerd met ME ( Myalgische encefalomyelitis ), alleen heb ik dit nooit geaccepteerd of erkend.
Ik ben niet ziek en morgen is alles anders. "Morgen ben ik weer beter", zo ga ik elke avond slapen.
Als ik aan andere vertel over mijn ziekte, praat ik er makkelijk over, alsof het niks is. Alsof ik een patiënt voorleg tijdens de artsenvisite.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten