We zijn nu denk ik een week verder en de terugval lijkt nog steeds niet voorbij te gaan.
Ik slaap ontzettend veel en als nog heb ik geen energie.
De pijn zet door ondanks mijn medicatie en mijn arm/schouder beweeg ik steeds moeilijker. Het lijkt wel weer of die vervelende peesontsteking opspeelt.
Een toenemende pijn in mijn grote gewrichten zijn voor mij tekenen dat mijn lichaam het niet meer aan kan. Dat ik het echt rustiger aan moet gaan doen.
Ondanks dat ik me gewoon ronduit belabberd voel probeer ik toch uit bed te komen, stukjes te wandelen, kleine huishoudelijke dingen te doen etc., maar er lijkt geen verbetering in te zitten.
De afgelopen weken heb ik ook weer krachtverlies met name in mijn benen, waardoor ik ook niet altijd even stevig sta of gewoonweg door mijn benen heen zak.
Daarnaast heb ik weer steeds vaker een verdoofd gevoel in mijn linkerarm en been. Ik kan ze nog wel bewegen, maar ik gevoel is duidelijk verminderd.
Ondanks dat ik het ken, en ook in ergere mate ken, vind ik het toch eng!
Want waarom is het gevoel verminderd? Maken mijn hersenen een soort storing? Zodat mijn lichaam weet "Hey, we kunnen niet verder!"
Moet ik voor deze klachten naar een dokter gaan? Vraag ik mij dan af. En zo ja wat kan deze voor mij betekenen?
Ik weet nog zo goed; Ik kwam letterlijk huilend en strompelend aan bij mijn afspraak in het VUmc, ik kon niet meer los lopen. De dagen ervoor zakte ik continue door mijn benen heen. Geen kracht om me overeind te houden. Trappenlopen dat kon ik niet meer!
Ik had zoveel pijn, ondanks de belachelijk hoge doseringen aan pijnmedicatie. ( Om de twee weken werd ik met verdoving geïnjecteerd aan beide zijde van iedere wervel, daarnaast gebruikte ik tramadol en amitriptyline. Allemaal zware pijnstillers en alsnog pijn.)
Huilend zat ik daar in de spreekkamer, ik kon niet meer, mijn lichaam kon niet meer, en wat kreeg ik te horen: Maaike had thuis gebleven, je bent er zo slecht aan toe!
Ze stelde voor om me op een wachtlijst te zetten voor een revalidatiekliniek, wat nooit gebeurt is.
Ik vroeg of ze nu niks konden doen, het maakte me niet uit wat!
Waarop ze antwoordde; Ja, ik kan je wel opnemen, maar we kunnen toch niets meer voor je betekenen, dan dat ze thuis voor je doen.
Verdrietig en met lood in mijn schoenen ben ik terug naar huis gestuurd. Ik voelde me toen zo in de steek gelaten!
Dan snap je denk ik ook wel, waarom ik twijfel hiermee bij een dokter aan te kloppen.
Ik ben in de afgelopen jaren keer op keer teleurgesteld, en als nog grijp ik elke kans weer aan om er iets van te maken.
Af en toe vraag ik me af hoe het zou zijn als ik niet zo sterk en positief alles zou aanpakken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten