Dromen tussen muren

Aan het begin bleef ik plannen voor de toekomst en mijn dromen na streven.
Ik MOEST mijn diploma halen, ik MOEST verder studeren, ik MOEST werken, een carrière maken, een gezin stichten. Alles erop en er aan! Zo had ik het bedacht, dus zo zou het moeten gaan!
Want ja dat is toch de mentaliteit die ik al die jaren heb gehanteerd.

Ik ben perfectionistisch en een streber. Zorg dragen voor andere zit in mijn karakter, dus het was een grote omslag om plots zorg te moeten ontvangen en het niet meer te aan andere te kunnen geven.

Voor het eerst zorg gaan dragen voor mezelf en niet voor een ander.

Ik ben de zorg in gegaan met de mentaliteit; Ik ga de zorg veranderen, IK ga het verschil maken, IK zal wel luisteren naar mijn patiënten, IK zal wel de tijd voor je nemen.

Met die gedachten over de zorg, ben ik zelf in het zorgcircuit terecht gekomen.
En wat blijkt, men wilt niet dat verschil voor mij maken, ze willen niet net dat stapje harder gaan, of luisteren en kijken waarom ik ziek blijf. Was dat even teleurstellend!
Ik zoek nog steeds en ik push en push, totdat er iemand zal luisteren en me een reden geeft, een uitleg, een antwoord waarmee ik verder kan.

Als ik aan andere vertel over mijn ziekte, praat ik er makkelijk over, alsof het niets is. Alsof ik een patiënt voorleg tijdens de artsenvisite, alsof ik mijn eigen patiënt op de afdeling ben.

Aan de ene kant wel jammer dat ik niet bij mezelf op de afdeling lig, misschien had ik dan toch dat kleine verschil kunnen maken.

Ik heb nu mijn bachelor gehaald en een premaster en dit alles, ondanks dat ik ziek ben.

In mijn ogen kon ik niet op de bank gaan liggen overdag. Dat hoort niet, dat is iets voor luie mensen. En dat ben ik niet, zonde van de tijd. 

Met die gedachten ben ik een hele tijd door gegaan. Soms vraag ik me echt af of mijn omgeving wel echt in de gaten had hoe ziek ik was en of ze wel zagen dat ik eigenlijk niet verder kon gaan.

Nu zit ik thuis met mijn papiertjes, waar ik keihard voor gewerkt heb. Resultaat -->  Mijn big-registratie is dit jaar geschrapt, ik mag mezelf geen verpleegkundige meer noemen. En dat doet pijn, want waarom moest ik dit ook alweer zo nodig dit behalen? Voor die schitterende carrière? Die ik nu vervul binnenshuis.

Nu na 6 jaar begin ik eindelijk te leren dat ik niets moet, dat ik per dag MAG plannen en dat ik niet verdrietig hoef te zijn als zelfs die planning niet lukt.
Ik plan nog steeds, elke dag bedenk ik; “oké vandaag doe ik de volgende dingen”. En aan het einde van de dag mag ik blij zijn dat ik überhaupt één ding van mijn lijstje heb gedaan.

Mijn officiële levensdromen zijn er nog steeds, maar ze staan geparkeerd. Want de vooraf gemaakte dromen zijn verstoort en voor nu van de baan geveegd. Ik heb op een harde manier geleerd dat het leven niet altijd gaat zoals gepland.

Nu is het de kunst om nieuwe levensdromen te maken en een nieuwe invulling te bedenken.

Om gelukkig te worden met de mogelijkheden die er nog wel zijn.

Hoe pijnlijk, hoe verdrietig, hoe donker het soms ook is. Hoeveel ik mezelf mis..... Het kan en het mag, niet de overhand krijgen en de zin van het leven verwoesten.

Met alle ervaring die ik nu heb opgedaan, de zwaarte die ik heb leren dragen.... Het geeft enigszins kracht en maakt me sterk... maar soms breekt het me af, laat het me vechten tot ik niet meer kan.

Maar het krijgt me niet klein, en daarom zal jij niet zien, hoe het werkelijk is..........