Ik

Ik ben heel vrolijk en optimistisch qua karakter. Ik zie altijd het goede in mensen en ben erg zacht. Hierdoor het lijkt alsof ik soms het bordje "walst u maar over mij heen" op mijn voorhoofd heb staan.
De afgelopen zes jaar heb ik een ontwikkeling moeten doormaken die ik nooit verwacht had.
Ik dacht altijd dat ik op dit moment bezig zou zijn met een ontwikkeling in mijn carrière. Wat voor ervaring ik zou hebben opgedaan als verpleegkundige of als leidinggevende, of misschien wel als protocolschrijfster voor het NIVEL. 

Ja, ik had grootse dromen, plannen en ideeën. Ook toen ik nog werkte als verpleegkundige zag ik altijd dingen die beter konden. Ik hou van innovatie, maar alleen als het echt nodig is natuurlijk. 

En dan mijn grootste droom, een gezin, een kindje. Wil er eigenlijk wel vier! Maar denk dat de situatie dat nu niet helemaal toe zal laten.
Ik kan niet anders zeggen dan, dat de afgelopen jaren me hard in het gezicht hebben geslagen. En het stomme, het rare, het koppige misschien wel, is dat ik het me nog steeds niet helemaal besef.

Ik ben ziek! Al een vreselijke zes jaar!

Ik ben bezig met een gevecht, maar ik vecht alleen. Het lijkt, voelt alsof ik met mijn gezicht tegen een muur geplaatst ben en ik de opdracht heb gekregen om te rennen. En heb ik even pech dat die muur daar staat! Ik kan er niet doorheen! Misschien wordt het tijd dat ik er niet doorheen wil, maar er omheen ga proberen te komen. Ik denk dat daar mijn echte reis, het gevecht, begint.

Ik had nooit gedacht dat ik ziek zou worden. Viel dat even vies tegen. Weg jeugd, weg carrière, weg vrijheid, weg leuke dingen. Alles weg in één keer.

Ik lig in bed en denk na over mijn dag en de afgelopen dagen. Ik pieker over dat ik ziek geworden ben. Waarom ik? Wat kan ik verwachten? Waarom helpt niemand me? 

Ik sluit mijn ogen en het enige wat ik me nu nog bedenk is "morgen is alles anders, morgen ben ik gewoon weer beter, en is er niks meer aan de hand. Morgen ben ik weer beter!". En ik val in slaap.
Het is ochtend, een nieuwe dag. Ik open mijn ogen en kijk om me heen. De zon schijnt, het belooft vast een goede dag te worden. Voordat ik me beweeg en uit bed ga, check heel snel even mijn lichaam. Keel; niet opgezet, armen en benen; niet pijnlijk, lichaamswarmte; normaal/ geen koorts, kan ik pijnloos bewegen? Ja!
Ik ga uit bed en denk bij me zelf, zie je nou wel, ik ben niet ziek. Het was een droom of iets onwerkelijks. Tijdelijk. Ik begin te twijfelen aan me zelf. Was ik misschien toch niet echt ziek??? Zijn mijn gebeden verhoort?
Ik sta op en loop naar de keuken om mijn ontbijt klaar te maken en op te eten. Al vrij snel na het ontbijt voel ik de uitputting mijn lichaam binnentreden en de zenuwpijn zet op. Iedere morgen komt het opnieuw heel hard aan, het is echt, ik ben ziek.

Ik ben een lekke accu geworden. 's Nachts zit ik in de oplader en als ik wakker word en dus uit de oplader ga, begin in energie te verliezen met iedere prikkel die op mijn pad komt die dag. Gedurende de dag krijg ik constant een seintje "oplader aansluiten nog 20% energie over" en zo begint het al na het ontbijt.

Toch ondanks alle beperkingen en ongemakken blijf ik hoop houden. Steeds lijkt er iets voorbij te komen wat me opbeurt en kracht geeft om verder te vechten. Dit zijn verschillende dingen, vaak ook nieuwe onderzoeken, artsen of alternatieve dingen. Jammer genoeg zijn het vaak ook teleurstellingen, loze beloftes dat ik beter kan worden.

Ik probeer positief te blijven en te lachen, zonder dat zou ik echt ergens in een diep diep gat zitten. 

Ik wil toch graag met mijn beperkingen genieten van de mooie dingen in het leven. Hoe klein ze ook zijn.