Verantwoordelijkheid

Acceptatie! Accepteer het! Besef het! Wordt wakker, het is jouw overkomen en niet het meisje op de hoek. 

Het blijft onwerkelijk en vreemd. Hoe kan dit mij nou zijn overkomen. Ziek worden overkomt toch altijd een ander? 

En hoe kan het mij nou zijn overkomen, ik ben nota bene de zorgverlener! Niet de patiënt!

Ik blijf heel hard tegen mezelf zeggen, "acceptatie houdt niet in dat je stopt met vechten om beter te worden".

Maar waarom kan ik het dan niet!

Vanaf kinds af aan heb ik al een groot gevoel voor verantwoordelijkheid. Ik weet wat hard werken is en heb ook altijd een bijbaantje gehad. Als ik terug denk aan deze tijd kan ik niks anders dan stralen. Ik kan niks anders dan hopen dat het ooit weer ongeveer zo wordt. Het erge is dat ik zelfs genoegen zal nemen met een stabiele 20% aan gezondheid in plaats van al dat geschommel en instabiliteit. 

Als ik weer gezond ben, zou ik uitgaan naar een club. En een hele avond en nacht feesten en dansen. En weetje wat nou het stomme is, ik hou helemaal niet van uitgaan! Voor ik ziek werd ging ik wel af en toe uit, maar meer voor de pita kaas die we altijd achteraf gingen eten. Ik ging niet naar een club, ik dronk geen alcohol en was een tikkeltje verlegen om te dansen. Maar nu ik mijn jeugd, adolescentie aan het verliezen ben aan het ziek zijn, heb ik het idee dat ik van alles mis. Ik moet nog stedentrips maken, zonder iedere stap tot op de minuut uit te  moeten plannen. Ik moet het leven nog ontdekken. Uitgaan, gek doen, genieten.

 

Nu houdt iedereen “rekening” met me. Maar..... Zolang het, maar niet hun plezier in de weg staat. 

Toch lijkt het er zowaar op dat er zo nu en dan echt aan mij gedacht word. En dat er echt rekening met mij gehouden wordt. Ik snap dat het voor mijn omgeving niet makkelijk is, om dagelijks te moeten denken aan het feit dat een geliefde ziek is en dat JIJ als naasten daar niets aan kan veranderen. Toch wil je er voor diegene zijn en rekening houden met de beperkingen. Hoe moeilijk zal het zijn om rekening te houden met iets wat je zelf niet kan voelen, helemaal als je zelf geen beperkingen hebt.

Iedereen is naast mij heel hard bezig met het feit dat ik ziek ben en dat er rekening met mij gehouden moet worden. Maar waarom in Godsnaam, blijft iedereen dan zo aan me trekken. Waarom heb ik dan toch continue een soort schuldgevoel naar de een of de ander toe. 

Waarom kan ik, de gene die het al zwaar te voorduren heeft, wel iedereen om me heen zielig vinden? Wel met iedereen rekening willen houden? Wel de ander willen helpen of tegemoet willen komen?

Blijkbaar is dit zorgzame iets wat in mijn karakter zit en is het dus mijn verantwoordelijkheid om harder te worden en vaker “nee” te zeggen en aan mezelf te denken.

En dan dat woord “verantwoordelijkheid”, waarom voel ik me verantwoordelijk voor alles en iedereen. Het lijkt wel wanneer ik me ergens verantwoordelijk voor voel, de ander daar totaal geen problemen mee heeft en die verantwoordelijkheid gewoon rustig op een laag pitje zet, alsof het geen haast heeft.

Ik ben vaak geïrriteerd bijna door alles wat er om me heen gebeurt. Iedereen wilt op de een of andere manier, mijn leven voor mij leven. Mij vertellen hoe ik wat moet doen. Alsof ik zelf achterlijk. Ik kan zelf mijn eigen beslissingen nemen, zelf bedenken hoe ik iets wil aanpakken. Ik ben een volwassen hoog opgeleiden vrouw, die voor dat zij ziek werd, grootse plannen had om een eigen verpleeghuis op te richten.

Het rare is dat de dingen waar ik wel hulp bij nodig heb, ik de hulp niet krijg. Dingen uitzoeken voor mijn ziekte, dat doe ik zelf.

Ik vraag mezelf soms echt af of men om me heen echt wel begrijpt wat er aan de hand is.

Begrijpen ze wel dat ik niet meer beter word, dat dit niet tijdelijk is. En als ze dat begrijpen, hoe hard het ook klinkt, durven ze het te accepteren. Dat lijkt mij erg stug, gezien ik het niet eens kan accepteren.

Ik denk echt dat er mensen in mijn omgeving zijn, die het te druk met zichzelf bezig zijn, om de werkelijkheid onder ogen te zien of misschien dat het ze niet interesseert. Met deze mensen wil ik ook niks meer delen. Succes met jezelf. 

En inderdaad, je voelt het al aankomen, deze personen vind ik ook zielig.

Om eerlijk te zijn vind ik iedereen zielig in mijn omgeving.

Ik voel me vreselijk schuldig dat ik ziek ben. Tegenover mijn ouders, dat zij een ziek kind hebben en naar mijn mening niet helemaal aan durven zien dat het de werkelijkheid is. En dat het voor hun ook moeilijk is om hier mee om te gaan, want geen ouder wilt dit voor zijn kind.

Toch wordt er niet echt goed over gesproken met elkaar. Soms heb ik het helemaal bedacht, dan wil ik naar mijn ouders gaan en praten erover. Eenmaal aangekomen is van dat hele monoloog in mijn hoofd niks meer over. En dan praten we er niet over, of een beetje.

Ik voel me schuldig tegen over mijn vriend, dat ik ziek ben. Dat hij niet zijn leven kan leiden zoals een jong iemand dat hoort te doen. Dat er veel extra zorgen op zijn schouders terecht komen en dat mijn ziekte ook zijn hele leven overhoop heeft gegooid.

Veel dingen kunnen niet, omdat ik dat niet kan. We kunnen geen rondreis maken door een ver land. Ik moet eerst bijkomen van de vliegreis, en eenmaal opgeknapt, red ik het niet om elke dag wandelend de steden door te trekken of een mooie natuur wandeling te maken. We kunnen niet spontaan iets ondernemen, we moeten altijd eerst kijken hoe ik me voel.

Ik zeg vaak tegen hem, dit is niet eerlijk tegenover jou. Jij hebt een gezonde vriendin gekozen, niet een zieke. Ga verder met je leven zonder mij, dat verdien je. Ik zit vast aan deze ziekte, jij niet. En dan zegt hij heel lief. Nee, ik koos voor jou, die ziekte heb ik allang geaccepteerd. 

Heel lief… maar wel gelogen. Want die ziekte heeft hij niet geaccepteerd. En hij heeft ook niet geaccepteerd dat we bepaalde dingen niet samen kunnen doen. Dat merk ik en lees ik door de regels heen. Dit is niet iets wat zo makkelijk te accepteren is, helemaal niet omdat je er constant mee geconfronteerd word.

Toch heb ik steeds het gevoel dat ik me moet bewijzen, moet laten zien aan de buiten wereld dat ik echt ziek ben. Dat ik niet lui ben en het wel lekker vind om thuis opgesloten te zitten. Dat ik een harde werker ben en helemaal niet in deze situatie wil zitten. Ergens denk ik dat dit ook weer te maken heeft met mijn verantwoordelijkheidsgevoel. En het kost me zoveel energie om dit vast te houden. Dit is echt een punt voor mij om aan te werken. Ik ben niet verantwoordelijk voor de rest van de wereld, alleen voor mezelf.